ExternalVideoWidget

 

ExternalVideoWidget

 

Ὁ Τάφος τοῦ Λαζάρου

 

Ἡ  ἀναφορὰ γίγνεται ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὸν Εὐαγγελιστήν: «Ἦν δὲ τὶς ἀσθενῶν  Λάζαρος ἀπὸ Βηθανίας..» Ἡ σημερινὴ ὀνομασία τοῦ χωριοῦ εἶναι Ἒλ  Ἀζαριγιέχ, ἀραβικὸν τοπωνύμιον τοῦ ἀρχαίου Λαζαρίου. Ἡ εἴσοδος εἰς τὸν  τάφον τοῦ Λαζάρου, ὁ ὁποῖος σήμερον ἀνήκει εἰς τοὺς Μουσουλμάνους,  γίγνεται μὲ 24 ἀπότομα σκαλοπάτια, τὰ ὁποῖα ἐλαξεύθησαν εἰς τὸν βράχον  τὸν 17 ον αἰῶνα. Τὸ  χωριὸν Βηθανία  εὑρίσκεται   νοτιοανατολικῶς τῆς Ἱερουσαλήμ, εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν.  Ἀποτελεῖ παραλλαγὴν τοῦ ἐβραϊκοῦ ὀνόματος  τοῦ χωριοῦ Μπέτ –Ἀνιὰ ἢ  Μπέιτ- Χανανιά, τὸ ὁποῖον  ἐσήμαινε τὸ χωριὸν τοῦ Χανανία. Εἰς τὴν   Βηθανίαν  ὁ Χριστὸς ἀνέστησε τὸν φίλον  Του, Λάζαρον  καὶ ἐφιλοξενήθη  καὶ εἰς τὴν οἰκίαν  τοῦ Σίμωνος τοῦ Λεπροῦ. Σήμερον εἶναι ἐπισκέψιμα ὁ  τάφος τοῦ Λαζάρου, ὁ χῶρος τῆς οἰκίας, εἰς τὴν ὁποῖαν ἐκατοικοῦσαν  ὁ  Λάζαρος μὲ τὰς ἀδελφάς του καὶ τὸ μέρος, εἰς τὸ ὁποῖον ὁ Χριστὸς  συνήντησε  τὴν  Μάρθαν καὶ τὴν Μαρίαν.  

Ὁ τάφος ἀποτελεῖται ἀπὸ μίαν  ὑπόγειον κρύπτην, εἰς τὴν ὁποίαν ὁδηγοῦν 27 σκαλοπάτια  ἐσκαλισμένα εἰς  τὸν φυσικὸν βράχον. Ἐπάνω ἀπὸ τὸν τάφον τοῦ Λαζάρου  ἡ Ἁγία Ἑλένη  εἶχε   ἱδρύσει τὸν 4 ον αἰῶνα  τρίκλιτον  βασιλικὴν μὲ αἴθριον. Τὸ  οἰκοδόμημα ἦτο ἐστρωμένον μὲ πολύχρωμα  μωσαϊκὰ δάπεδα. Ὁ χριστιανικὸς αὐτὸς ναὸς – τὸ Λαζάρειον - ἐπέζησε τῆς περσικῆς ἐπιδρομῆς τοῦ 614.  Μετὰ ἐρειπώθη καὶ ᾠκοδομήθη ξανὰ τὸ 1965 ὑπὸ τῶν Ἀρχιμανδρίτων  Θεοδοσίου καὶ Σεραφείμ.       

Ὑπάρχει ἀπὸ κάτω καὶ ἄλλος Ἱερὸς Ναὸς  καθιερωμένος εἰς τὴν Παναγίαν τὴν Μυρτιδιώτισσαν, προστάτιδα τῆς νήσου  τῶν Κυθήρων, ὅστις ἑορτάζει τὴν 24 ην Σεπτεμβρίου. Εἰς τὸν  Ναὸν αὐτόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται κάτωθεν τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Λαζάρου  εὑρέθησαν τμήματα τοῦ ἀρχαίου κάστρου τῆς Βηθανίας, προαστίου τῆς ἀρχαίας ἱστορικῆς Ἱερουσαλήμ. Εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Λαζάρου τὰ  κανδήλια ἀνάπτονται ἀπὸ τὰς μοναχὰς τῆς γυναικείας Μονῆς τῆς  Προϋπαντήσεως τοῦ Σωτῆρος, ὁ Καθηγούμενος τῆς ὁποίας, Πανοσιολογιότατος  Ἀρχιμανδρίτης Θεοδόσιος, προσέφερε τὸ οἰκόπεδον καὶ ἐβοήθησε εἰς τὴν  ἔκδοσιν ἀδείας οἰκοδομήσεως τῆς ἐκκλησίας.  

Εἰς τὴν ἑορτὴν τοῦ Ἁγίου  Λαζάρου (Σάββατον τοῦ Ἁγίου Λαζάρου) γίγνονται ταυτοχρόνως δύο Θεῖαι  Λειτουργίαι εἰς τὴν Βηθανίαν: Ἀρχιερατικὴ Λειτουργία εἰς τὴν γυναικείαν  Μονὴν τῆς Προϋπαντήσεως: Εἰς τὴν Ἐκκλησίαν παρὰ τὸν Τάφον τοῦ  Ἁγίου, εἰς τὸ τέλος τῆς Ἀρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας γίγνεται Λιτανεία  Ἱερέων, προσκυνητῶν καὶ ποιμνίου πρὸς τὸν Τάφον τοῦ Ἁγίου, ὅπου ὁ  Ἀρχιερεὺς ἀναγιγνώσκει τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἁγίου  Λαζάρου εἰς τρεῖς γλώσσας, τὴν Ἑλληνικήν, τὴν Ἀραβικὴν καὶ τὴν Ρωσικὴν  καὶ ἀκολούθως ἡ Λιτανεία φθάνει εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Ἁγίου Λαζάρου,  ὅπου γίγνεται δέησις πρὸς τὸν  Ἅγιον. Ἡ διώροφος αὐτὴ ἐκκλησία ἔχει  κτισθεῖ εἰς τὸ σημεῖον ἀκριβῶς τῆς οἰκίας τοῦ Ἁγίου Λαζάρου καὶ τὸ  προαύλιόν της περιλαμβάνει τὸν Τάφον τοῦ Ἁγίου. Ἀπὸ τὸν ὁδηγὸν τῶν  προσκυνητῶν τοῦ κυρίου Δημητρίου Γ. Τάκου (1896) μαθαίνουμε ὅτι: Ἐπὶ τοῦ Τάφου τοῦ Δικαίου Λαζάρου, ἡ  Ρωμαία ἡ Ἁγία ἐπισκέφθη τὸν ἀξιόλογον Ναόν, ἐκεῖ ὅπου ὑφίστατο καὶ  γυναικεῖον Μοναστήριον τὸ 1139.  

Ὁ Ἱερώνυμος γνωρίζει ὅτι κατὰ τὸ τέλος  τοῦ 4 ου αἰῶνος ᾠκοδομήθη ἐκκλησία ἐπὶ τοῦ Ἁγίου Λαζάρου. Τὸ  870 ὁ Τάφος φαίνεται ἐν ἐκκλησίᾳ, ἡ ὁποία ἀνῳκοδομήθη τὸ 1103 λόγῳ τῆς  διώξεως τοῦ Χάκεμ.  Θεωρεῖται ὅτι τὴν ᾠκοδόμησε ἡ Ἁγία Ἑλένη. Ἐντεῦθεν  εἰς 40 μέτρα ἀπόστασιν πρὸς Νότον φαίνεται τόπος, ὅπου εὑρίσκεται ἡ  οἰκία τῆς Μάρθας καὶ τῆς Μαρίας, πλησίον δὲ ἡ οἰκία τοῦ λεπροῦ Σίμωνος. Ἅγιος Ἀντωνίνος ὁ μάρτυς, κατὰ τὸ  570 εἶδε πλησίον τοῦ τάφου τοῦ Ἁγίου Λαζάρου ἐν Βηθανίᾳ μέγα ἀριθμὸν  κελλιῶν καὶ πλῆθος ἐρημιτῶν ἐξ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν εἰς τὸ ὄρος τῶν  Ἐλαιῶν. Ὁ Λάζαρος, ὁ Ἅγιος καὶ Δίκαιος φίλος τοῦ Χριστοῦ ἦτο Ἑβραῖος εἰς  τὸ γένος καὶ Φαρισαῖος εἰς τὴν αἵρεσιν. Ὁ πατέρας του  ἦταν, καθὼς  λέγεται, ὁ Φαρισαῖος Σίμων, εἶχε δὲ καὶ ἀδερφάς, τὴν Μαρίαν καὶ τὴν  Μάρθαν, περὶ τῶν ὁποίων ἀκοῦμε πολλὰ εἰς τὸ Εὐαγγέλιον.  

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς πολλὰς  φορὰς ἤρχετο εἰς τὴν Ἰουδαίαν διὰ νὰ διδάξῃ. Ἐπεσκέπτετο συχνῶς καὶ τὸν  Σίμωνα εἰς τὴν οἰκίαν του, μὲ τὸν ὁποῖον συνωμιλοῦσε συχνῶς, διότι αὐτὸς  ἐπίστευε εἰς τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν τῶν ἀνθρώπων. Ἐρχόμενος δὲ ὁ  Κύριος συχνότερον εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Σίμωνος, συνεδέθη φιλικῶς καὶ μὲ  τοὺς λοιπούς, οἱ ὁποῖοι κατῳκοῦσαν εἰς τὴν οἰκίαν, ἤτοι τὸν Λάζαρον καὶ  τὰς δύο ἀδερφάς του, τὴν Μάρθαν καὶ τὴν Μαρίαν, αἱ ὁποῖαι καὶ τὸν  ἐφιλοξένουν συχνῶς. Ὁ Ἅγιος Γέρων, Ἀρχιμανδρίτης Σεραφεὶμ  ὁ ἐκ Κυθήρων, ἐκτὸς τῆς μεγάλης ἀγάπης, τὴν ὁποίαν εἶχε πρὸς τὸν Ἅγιον  Λάζαρον, εἶχε τὴν ἀκόλουθον ἐμπειρίαν εἰς τὴν παιδικήν του ἡλικίαν: Ἦτο  ἔθιμον εἰς τὰ Κύθηρα, τὰ τέκνα καὶ οἱ ἡλικιωμένοι νὰ πηγαίνουν τὴν  παραμονὴν τοῦ Ἁγίου Λαζάρου (Παρασκευὴ) εἰς τὰς οἰκίας τῶν συγχωριανῶν  τους καὶ νὰ ψάλλουν ἐκκλησιαστικοὺς ὕμνους διὰ τὴν κοίμησίν του. Ὁ πατὴρ  Σεραφεὶμ (τότε μικρὸς Σταμάτης) ἔπαιζε βιολὶ μαζὶ μὲ τὸν ἐξάδελφόν του.  Ἡ ἀνταμοιβή τους  ἦτο αὐγά, χρήματα καὶ εὐχαὶ τῶν πιστῶν.  

Τὴν ἑπομένην,  Σάββατον τοῦ Λαζάρου, ἔψαλλον χαρούμενα τροπάρια ἀναγγέλλοντα τὴν  Ἀνάστασιν τοῦ Ἁγίου. Ἡ ὑμνωδία, τὰ εὐσεβῆ ἔθιμα καὶ ἡ τοπικὴ παράδοσις  ηὔξησαν τὴν ἀγάπην τοῦ νεαροῦ Σταμάτη διὰ τὸν Ἅγιον Λάζαρον. Ἔπειτα ἀπὸ  πολὺ καιρόν, τὸ 1964, αὐτὴ ἡ ἀγάπη ἐξεδηλώθη ὅταν ὁ Ἀρχιμανδρίτης  Σεραφείμ, ὡς ἡγούμενος τοῦ Ἁγίου Σάββα ἔκτισε εἰς τὴν  Βηθανίαν πρὸς  τιμὴν τοῦ Ἁγίου Λαζάρου τὴν Ἁγιοσαββαϊτικὴν Ἐκκλησίαν. Ἀκόμα μία ἄλλη πτυχὴ τοῦ ἱστορικοῦ εἶναι ὅτι ὅταν ὁ Ἅγιος Γέρων ἐχειροτονήθη Διάκονος τὴν 15 η   Δεκεμβρίου 1947 εἰς τὸν πανίερον Ναὸν τῆς τοῦ Κυρίου Ἀναστάσεως ἀπὸ  τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἐλευθερουπόλεως κ.κ. Φιλόθεον, τὰς ἑπομένας πέντε  ἡμέρας χοροστάτησε ὡς Ἱεροδιάκονος εἰς τὴν γυναικείαν Μονὴν τῆς  Προϋπαντήσεως τοῦ Σωτῆρος εἰς τὴν Βηθανίαν μὲ τὸν σεβαστὸν ἡγούμενον  Ἀρχιμανδρίτη Θεοδοσιον.                               

 

Εκ της Επισήμου ιστοσελίδος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων